Maak kennis met medicijnen uit de gifkeuken van de hel

Wilhelm Godschalk
juni 2005

Neem aan dat je je in een ondoordachte opwelling hebt laten verleiden tot een zgn. 'HIV-test'. En ai! Die viel positief uit. De dokter vertelt je dat je besmet bent met HIV, en dat je zo gauw mogelijk met de behandeling moet beginnen. Als je het niet doet, zo zegt hij, dan zal over enige tijd (in de praktijk soms wel 10 jaar) je toestand verslechteren. Je krijgt dan AIDS, en je einde is dan nabij.
Nou, zo'n mededeling is niet erg prettig om te horen, nietwaar? Als je je al niet ziek voelde, dan ga je dat nu wel doen. Het is net alsof er een vloek over je is uitgesproken. Je besluit dus maar om met de behandeling te beginnen.
Wat houdt die behandeling precies in? Wel, stel je voor: Chemotherapie tegen kanker, maar dan vele malen erger. In plaats van een of meer korte chemo-kuren moet je tegen AIDS soortgelijke medicijnen slikken voor de rest van je leven, tot je de pijp uit bent. Ik ken wel mensen die kanker overleefd hebben, maar niemand die kort na chemotherapie nog in leven was. Dus dan kun je je de overlevingskansen wel voorstellen als je anti-retrovirale medicijnen slikt.

Wat zijn dat dan voor medicijnen? Laten we er maar eens een paar de revu laten passeren:

Allereerst zijn daar de Nucleoside-analoga. Ze worden ook wel "nucleoside reverse transcriptase remmers" genoemd, maar die benaming is fout (zoals zoveel in de AIDS-wereld). Het zijn chemische verbindingen die op de natuurlijke bouwstenen van DNA lijken, maar zodra ze in zo'n keten ingebouwd worden, kan de opbouw van de keten niet meer doorgaan. De nucleoside-analoga zijn dus "DNA-keten terminators". En als je een beetje gevoel hebt voor de innerlijke werking van het menselijk lichaam, dan voel je op dit punt al nattigheid. De lichaamscel moet immers nieuw DNA aanmaken wanneer de cel zich deelt (mitose), en als dit niet kan, dan gaat de cel dood. Dit soort chemicaliën remt niet alleen de vermenigvuldiging van virusdeeltjes (als die aanwezig zijn), maar doodt ook de gewone lichaamscellen. Ik vergelijk dit altijd met je horloge repareren met een breekijzer. Of (zoals Peter Duesberg het formuleert) op konijnen schieten met kernraketten.
Hier zijn de bekendste anti-retrovirale medicijnen in deze klasse:

Zidovudine, oftewel AZT, ZDV Handelsmerk: Retrovir
Lamivudine, 3TC Epivir
Stavudine, d4T Zerit
Zalcitabine, ddC Hivid
Didanosine, ddI Videx
Abacavir, ABC Ziagen
Emtricitabine, FTC Emtriva

Er zijn ook non-nucleoside reverse transcriptase remmers:

Nevirapine, oftewel NVP Handelsmerk: Viramune
Efavirenz, EFV Stocrin

Als derde belangrijke klasse hebben we dan de proteaseremmers.

Indinavir, oftewel IDV Handelsmerk: Crixivan
Amprenavir, APV Agenerase
Atazanavir Reyataz
Fosamprenavir Telzir
Lopinavir
Nelfinavir, NFV Viracept
Ritonavir, RVT, RIT Norvir
Saquinavir HGC Invirase
Saquinavir SGC Fortovase

Er wordt tegenwoordig vaak met combinatie-preparaten behandeld, het zgn. HAART ("Highly Active AntiRetroviral Therapy")

Lamivudine/Zidovudine Combivir
Lopinavir/Ritonavir Kaletra
Abacavir/Lamivudine/Zidovudine Trizivir, oftewel TZV

Als dus de medicijnen die je worden aangeboden of opgedrongen "vir" in hun naam hebben, ren dan je benen uit je kont, naar een plaats waar niemand je kan vinden.

Waarom wordt er nu steeds gesproken over 'reverse transcriptase'? Dat komt zo: HIV, als het echt bestaat, wordt geacht een retrovirus te zijn. Een retrovirus bevat RNA, maar zodra het de gastcel is binnengedrongen, codeert dit virus-RNA voor de aanmaak van een proviraal DNA, dat met het gastcel-genoom versmelt. En voor deze provirale DNA produktie is een enzym nodig dat reverse transcriptase heet. Men dacht vroeger dat alleen retrovirussen dit enzym met zich mee droegen, maar later is gebleken dat alle gewone cellen ook dit enzym hebben. Het is waarschijnlijk een reparatiemechanisme voor gebroken draadjes DNA van het genetisch materiaal.

De proteaseremmers blokkeren proteasen. Dat zijn enzymen die eiwitten in stukken knippen. Men stelt zich namelijk voor dat het viruseiwit geproduceerd wordt als één grote klomp, die in stukken gehakt moet worden voordat het volledige virusdeeltje geassembleerd kan worden. Ongelukkigerwijze zijn er ook een aantal proteasen betrokken bij de normale werking van ons lichaam. De enzymen pepsine, trypsine, en chymotrypsine hebben een belangrijke functie bij de vertering van eiwitten. Een blokkade van proteasen schopt onze stofwisseling grondig door elkaar. Vooral ook ons vet-metabolisme wordt een puinhoop.

Je kan toch wel een jaartje of zo overleven als je anti-retrovirals gebruikt. De een is nu eenmaal moeilijker kapot te krijgen dan de ander. Maar je ziet er uit als Pietje de Dood. Iedereen zal je direct herkennen: Alle vet trekt weg uit je gezicht en hoopt zich op tussen je schouders, net als bij een buffalo. Magere Hein met een bult. Nou, geef mij dan maar AIDS...

Men spreekt over "bijwerkingen" van deze medicijnen in de trant van "Nou ja, ze zijn een beetje giftig, maar ze geven zulke voortreffelijke resultaten dat we dat maar op de koop toe nemen". Jawel, makkelijk gezegd als je ze zelf niet neemt. In de praktijk zijn het helse giften die je leven ondraaglijk maken. Bovendien zijn het helemaal geen bijwerkingen, het is de hoofdwerking! Over de giftigheid van nevirapine hebben we hier al het beroemde artikel van Liam Scheff geplaatst, in de Nederlandse vertaling van Hades. Laten we nu even kijken naar de eigenschappen van het meest gebruikte anti-retrovirale middel: zidovudine, oftewel AZT (afkorting van azidothymidine) Op een flesje AZT van de firma Sigma valt het volgende te lezen:

TOXIC - Toxic by inhalation, in contact with skin and if swallowed. target organ(s): Blood bone marrow. If you feel unwell, seek medical advice (show the label where posible). Wear suitable protective clothing.

Het etiket toont ook een doodshoofd als teken voor een giftige stof.

En de "bij"werkingen? Op de bijsluiter van de firma Glaxo-SmithKline lezen we het volgende:

Body as a Whole: abdominal pain, back pain, body odor, chest pain, chills, edema of the lip, fever, flu syndrome, hyperalgesia.

Cardiovascular: syncope, vasodilation.

Gastrointestinal: bleeding gums, constipation, diarrhea, dysphagia, edema of the tongue, eructation, flatulence, mouth ulcer, rectal hemorrhage.

Hemic and Lymphatic: lymphadenopathy.

Musculoskeletal: arthralgia, muscle spasm, tremor, twitch.

Nervous: anxiety, confusion, depression, dizziness, emotional lability, loss of mental acuity, nervousness, paresthesia, somnolence, vertigo.

Respiratory: cough, dyspnea, epistaxis, hoarseness, pharyngitis, rhinitis, sinusitis.

Skin: acne, changes in skin and nail pigmentation, pruritus, rash, sweat, urticaria.

Special senses: amblyopia, hearing loss, photophobia, taste perversion.

Urogenital: dysuria, polyuria, urinary frequency, urinary hesitancy.

Leuk hè allemaal?

In de ontwikkelde landen is over het algemeen niet genoeg meer te verdienen voor de grote farmaceutische industrie. Daarom is men zijn geluk gaan beproeven in de armere landen. Daar zijn immers vele straatarme mensen die aan ernstige ondervoeding lijden. Een prachtige gelegenheid om die arme stumpers wijs te maken dat ze AIDS hebben. Natuurlijk hebben die arme stumpers geen geld voor die dure 'wondermedicijnen', maar daar houden wij in de rijkere landen dan wel inzamelingen voor. Overigens weten de armen in Afrika niet eens hoe gelukkig ze zijn omdat ze de dure medicijnen niet kunnen betalen.
Er zijn in Zuid-Afrika gelukkig nog invloedrijke personen die de onderdrukking en geldgraaierij van de Amerikanen tot staan proberen te brengen. Een daarvan is President Thabo MBeki, die vindt dat zijn volk voedsel en schoon drinkwater harder nodig heeft dan AZT en nevirapine. Hij staat onder felle kritiek vanuit de hele wereld, vanwege zijn standpunt.
Een tweede stem van protest komt van Manto Tshabalala MSimang, de minister van Volksgezondheid. Deze dappere vrouw krijgt ook uit binnen- en buitenland de felste verwijten naar haar hoofd geslingerd, omdat zij het volk zinnige voedingsadviezen geeft in plaats van giftige drugs.

Ook mogen we Anthony Brink niet vergeten. Hij is een advocaat en publicist die veel geschreven heeft over de onzinnige HIV/AIDS terreur. Hij heeft zelfs met succes een proces gevoerd tegen Glaxo-SmithKline.
Ik wil dit verhaal besluiten met een stukje dat Anthony Brink heeft geschreven in het Afrikaans (Hij schrijft meestal in 't Engels) over de uiterst giftige anti-retrovirale medicijnen:

"Die middels sal jou doodmaak, en as jy dit nie neem nie, sal jy oorleef. Dis uiters gevaarlik. AZT én daardie ander gewilde vigsmiddel, nevirapien, verniel jou lewer. Lewerversaking is een van die hoofoorsake van dood onder mense wat met vigsmiddels behandel word. AZT help ook niks ná verkragting nie en dit kan ongebore babas en kinders doodmaak. Om die waarheid te sê, prof. Beltz het vir my geskryf dat ek volkome gelyk het om te waarsku teen langtermynbehandeling met AZT en die gebruik daarvan deur swanger vroue."
Anthony Brink