De overeenkomst tussen AIDS en de DDR

Gert
april 2006

Oh, dat is eenvoudig zult u zeggen; ze bestaan geen van beide (meer). Daar ben ik het mee eens, maar de overeenkomst gaat dieper.

Stel u een burger van de DDR voor van pakweg 55 jaar, op het moment van de Wiedervereinigung; de hereniging van de beide Duitslanden in oktober 1990. Die persoon had dan in zijn vroege jeugd oorlog, ellende en chaos gekend, wat in de loop der decennia langzaam overging in een zekere mate van stabiliteit. Niet dat de DDR nu in ieder opzicht zo’n geweldig land was, maar laten we niet vergeten dat er momenteel in de VS in verhouding meer verklikkers van de NSA (modern woord voor (StaSi) actief zijn dan er in de DDR ooit hebben rondgelopen.

Die persoon nu maakt aan het einde van de jaren 80 een aantal stormachtige ontwikkelingen mee, die uiteindelijk leiden tot de hereniging. Feitelijk de opheffing van de DDR. Meer dan dat; de opheffing van een stuk historie. De opheffing van vrijwel alles dat tot de vorming van die persoon had geleid. Of die nu pro of contra het regime was; zijn of haar verleden werd met één pennenstreek gewist. Een zinloos verleden. Probeer je daar iets bij voor te stellen.
Dat merk je als je met mensen daar in contact komt. De ouderen doen of ze je niet begrijpen of weigeren zelfs botweg erover te praten. Jonge mensen hebben veelal geleerd er niet teveel over te praten. Als ze dat toch doen is het soms juist met een buitenlander, waarbij ze hun verwondering uiten over die zwijgzaamheid van de ouderen. “Ja, op dat plein stond vroeger een groot beeld, maar ik weet niet van wie. Mijn ouders willen daar niet over praten.” Dat soort dingen.
Kortom; de hereniging heeft bij heel veel mensen een enorm trauma tot gevolg gehad. Twijfel aan je bestaan, aan je herinneringen, je ontwikkeling; het is voor ons moeilijk te begrijpen.

We hebben de afgelopen tijd een aantal mensen leren kennen die HIV seropositief zijn. Sommigen al 15 of zelfs meer dan 20 jaar. Eén van hen heeft een dochter van 15 die vanaf haar eerste verjaardag aids-remmers slikt. Je schrikt je inderdaad te pletter.
Van die mensen weet er tot nu toe één hoe wij erover denken. Hij heeft inmiddels een deel van de website en het forum gelezen en stelt letterlijk dat het grotesk is hoe ‘wetenschappers’ de mensheid op een dergelijke schaal kunnen belazeren. Toch kende hij al voor we elkaar leerden kennen het SMON-drama. Desondanks overweegt hij niet te stoppen met de medicatie. Hem is door zijn internist beloofd dat hij een therapiepauze mag inlassen zodra zijn CD4 waarde boven de 800 komt. Zelf heeft hij (wellicht ingefluisterd door de internist) daar nog aan toegevoegd dat hij minstens weer 70 kilo moet wegen om te stoppen.
Elisabeth heeft inmiddels één nadeel van het stoppen met die troep ontdekt: ze moet haar gewicht weer in de gaten houden. Zolang ze slikte hoefde ze zich over haar slanke lijn geen zorgen te maken; aankomen was er niet echt bij. Onze nieuw verworven vriend zal, denken wij, nooit de 70 kilo halen zolang hij zowel AZT als Nevirapine gebruikt.
Een andere vriend, die we al heel lang kennen, neemt zelfs geen kennis van wat er aan informatie hier en elders te vinden is. Frustrerend, maar het kan nog erger.

Zoals gezegd hebben we meer mensen leren kennen, zoals die moeder van dat meisje. Haar man heeft haar kort na de geboorte van hun kind in de steek gelaten en ze heeft sedertdien geen contact meer met hem. Ze staat er vrijwel alleen voor, behalve dan dat haar beste vrienden en vriendinnen allemaal seropositief zijn. Dat is haar wereld geworden. Die omgeving biedt haar bescherming en geestelijk comfort.
Zij is niet de enige waarvoor HIV niet alleen een vaste factor in het leven is geworden, maar zelfs een soort fundament. Voor veel mensen is dat net zo moeilijk te begrijpen als het trauma van die DDR-burger.
Hoe moeten wij die mensen in vredesnaam duidelijk maken dat het leven dat ze soms al twintig jaren leiden (ook lijden) gebaseerd is op leugens en bedrog? We hebben bij sommige voormalige DDR-burgers de blikken in de ogen gezien. Die blikken zullen bij die vrouw en veel anderen veel méér gekwetst zijn. De ex-DDR burgers hadden nog een soort collectieve beleving, maar de volledig ingeburgerde HIV-burger behoort tot een bijna elitaire groep.
Bewijs (als dat al zou kunnen) een groep Amish in de VS dat hun God niet bestaat. Ze zullen je haten tot in het diepst van hun ziel, voor de rest van hun leven. Je neemt hun bestaansgrond weg! Alles wat stabiliteit bood blijkt drijfzand.

We zullen het uiterst voorzichtig moeten aanpakken, vrees ik. Ons terugtrekken kan niet. Dat zou ons even schuldig maken als al die drugsdealers. Een recht-voor-z’n-raap aanpak gaat echter averechts werken, dat hebben we in een paar weken wel geleerd.

Feitelijk is er dus nog een probleem manifest geworden: een zeer hechte subcultuur van slachtoffers die zich zeer moeilijk uit dat warme nest laten praten. Ze weten het verdomme. Ze vertellen zélf hoe ziek ze vaak zijn geweest als gevolg van de medicatie! Niet door HIV, niet door AIDS, maar gewoon door die teringpillen. Toch volharden ze standvastig in hun geloof.

We beloven dat we er aan zullen blijven werken.

Gert

Reageren? Graag!    Klik hier...