Beginselverklaring

Wilhelm Godschalk
20 februari 2006

Als je geboren wordt, bevind je je plotseling in een wereld vol informatie. Je geheugen is nog leeg, want daarbinnen in de baarmoeder viel niet veel te leren. Het was er donker, en je zag geen barst. Maar nu wordt dat anders: Een wereld vol volwassen mensen die je van alles kunnen bijbrengen wat je nodig kan hebben in je verdere leven.
En dan, op een tijdstip dat voor iedereen verschillend is, komt de grote schok: Niet alle informatie die je wordt toegespeeld is juist! Persoonlijk herinner ik me deze realisatie als een wreed ontwaken uit een droomwereld. Op dat moment wordt het duidelijk dat je voortaan zelf de verantwoordelijkheid draagt om over alles wat je hoort, ziet of leest, na te gaan denken en er je eigen oordeel aan te verbinden. Je houdt dan eigenlijk op kind te zijn, en je hebt de eerste stap gezet naar de volwassenheid.
Dit is een belangrijk stadium in de ontwikkeling van de mens. Men zou dan ook verwachten dat dit proces zich bij iedereen relatief vroeg in het leven zou voltrekken. Helaas: Niets is minder waar. Een grote meerderheid van het mensdom bereikt dit punt pas zeer laat in het leven, of zelfs helemaal nooit. Deze meerderheid, die ik "The Moronic Majority" noem, of in het Nederlands: "Het Klootjesvolk", gelooft heilig in alles wat hun wordt verteld. Of het nu reclameteksten voor wasmiddelen zijn, of een oproep om een oorlog te beginnen in een land waarvan men niet eens precies weet waar het ligt, of berichten over een virus waar tot dusver nog niemand van gehoord heeft, maar dat nu plotseling een dodelijke ziekte veroorzaakt.
Het lot van deze mensen is treurig, want ze worden voortdurend gemanipuleerd door anderen die hun eigen voordeel nastreven.

Wij HIV/AIDS dissidenten zijn ons bewust dat de mens voorbestemd is om zelf te denken. En dat doen we dan ook. We hebben de broodje-aap verhalen over HIV en AIDS aangehoord, en we geloven er niets van. We zien wel hoe het klootjesvolk genept en belazerd wordt door lieden die niets anders voor hebben dan hun zakken vullen. Het is een wereld van zakkenvullers en zakkenwassers.
Maar wat willen we dan eigenlijk? Zelf ook mensen manipuleren met onze eigen theorieen? Nee, beslist niet. Mensen aanzetten om zelf over de problemen na te gaan denken, dat is wat we willen!

Neem aan dat je tegen iemand zegt dat het hele HIV/AIDS verhaal onzin is.
Na een korte schrik-reactie komt dan het verontwaardigde antwoord: "Maar er gaan toch een hoop mensen dood aan AIDS! Wil je dat soms ontkennen?"
"Nee", zeg je dan, "Er gaan inderdaad een hoop mensen dood, maar dat gebeurde voorheen ook al. Hoe kom je er bij dat dat door HIV veroorzaakt wordt?"
"Nou", luidt het korzelige antwoord, "Dat weet toch iedereen! Dat is bewezen"
- "Is het werkelijk bewezen? Heb je dat bewijs dan weleens gezien of gelezen?"
- "Nee, daar heb ik allemaal geen verstand van. Maar de geleerden zijn het er over eens".
- "Niet alle geleerden. Dat kun je zelf nalezen".
- "Hoor eens, je kan niet van me verwachten dat ik jou zo maar op je woord zal geloven".
- "Hm! Daar heb je eigenlijk wel gelijk in... Dus waarom geloofde je die mensen die je dat HIV/AIDS verhaal op je mouw speldden dan wel op hun woord?!

Er wordt ons vaak verweten dat wij proberen AIDS-patienten van hun medicatie af te houden, en zo hun leven in gevaar brengen. Een hondsbrutale aantijging natuurlijk, want deze medicatie zelf is levensbedreigend, en het middel is hier zeker veel erger dan de kwaal. Maar de beslissing ligt uiteraard bij de patient zelf, en die moeten we dan niet opzadelen met eenzijdige informatie. Alle kanten van de zaak moeten worden belicht, en dan behoort de patient rustig de tijd te krijgen om zelf, zonder druk van buitenaf, een beslissing te nemen. Het is een kwestie van leven of dood; denk daar niet te licht over, als je er zelf niet voor staat.
In feite is een kankerpatient in dezelfde positie. Maar in dat geval is de specialist minder opdringerig. Als chirurgisch ingrijpen niet mogelijk of nutteloos is, dan geeft de dokter de patient drie opties: Bestraling, Chemotherapie, of "gewoon dood gaan". Persoonlijk zou ik liever gewoon (waardig) doodgaan, omdat ik maar al te veel kankerpatienten op ellendige wijze heb zien overlijden aan hun behandeling. Maar dat moet iedereen in die positie uiteindelijk zelf beslissen.
Bij kanker is er nog wel iets te zeggen voor chemotherapie (alhoewel ik het af zou wijzen). Het idee van chemotherapie is: de kankercellen vernietigen voor er teveel gewone lichaamscellen sneuvelen. Dat is theoretisch mogelijk; kankercellen zijn per slot van rekening toch ook cellen. Toch ken ik niemand die de (relatief korte) chemo-kuren heeft overleefd.
Voor "AIDS" ligt de zaak eigenlijk veel simpeler. Virus-chemotherapie is volslagen onzin. Een virus is geen cel of organisme. Het heeft geen eigen metabolisme, maar is afhankelijk van de gastheercel. Als je dus het virus wilt aanpakken, dan beschadig je tegelijk de cel waarin het virus zich vermenigvuldigt. En natuurlijk ook die cellen waarin zich in het geheel geen virus bevindt... Bedenk daarbij dat HIV naar alle waarschijnlijkheid niet eens bestaat. Nou, dan vind ik het wat sneu voor de mensen die met die giftige medicijnen behandeld worden, en zo stapje voor stapje in de richting van het graf geduwd worden. Want AIDS-chemotherapie duurt voort tot de dood er op volgt, of tot de patient er de onzin van inziet en er mee kapt.

Over de serologische test voor "HIV-antistoffen" is al veel geschreven. Onspecifiek, en men weet eigenlijk niet eens waarop nu eigenlijk getest wordt.
Maar de gevolgen van een positieve test zijn ook alom bekend: Paniek, depressie, sociale uitstoting, ondraaglijke druk van medische zijde, vrijheidsbeperkingen, acute beeindiging van je seks-leven, en zelfs gevangenisstraffen als deze seks-stop niet serieus genomen wordt.
Dom dus, oliedom om zo'n test te laten uitvoeren.

Maar is het onze bedoeling om onze visie op te dringen aan seropositieven die heilig in het HIV/AIDS dogma geloven, en hun verdere leven willen blijven samenscholen met lotgenoten, om zo samen hun misere te beleven? Beslist niet. Ik zal iemand die op een daklijst staat er altijd op wijzen dat verder leven toch te verkiezen is boven de dood, maar als hij desondanks toch wil springen, dan kan ik het ook niet helpen.

De wetenschappers zijn een heel andere categorie. Zij hebben voldoende intelligentie getoond om hun studie af te maken. Dus is het wel zeer moeilijk te geloven dat ze niet weten dat ze de boel belazeren. Voor de medici kan ik nog wel enig begrip opbrengen, omdat zij het druk hebben met patienten, en niet altijd de tijd kunnen vinden om allerlei ingewikkelde wetenschappelijke publicaties door te spitten.
Maar de virologen, genetici, immunologen, epidemiologen, en biochemici die ons nog steeds de HIV/AIDS waanzin door de strot proberen te duwen, zijn schurken. Ze gaan zoveel mogelijk het debat uit de weg. Maar als ze worden aangevallen, zullen ze zo snel mogelijk het centrale argument ontwijken: "Er is geen bewijs voor het bestaan van HIV, en het veroorzaakt geen AIDS". Wel worden er allerlei technische en gedetailleerde argumenten aangevoerd, doorspekt met afkortingen en vakjargon, in de hoop dat de tegenstander die toch niet zal begrijpen. Als dat niet lukt, vallen ze terug op het aloude argument dat ze mensen aan het redden zijn. Op huilerige toon wordt ons dan medegedeeld dat we dat nobele werk in gevaar brengen.
Och ja, ik weet wel dat we iets in gevaar brengen: Jullie portemonnee, jullie luizenbaantjes, jullie overdreven fondsen voor onderzoek, en jullie aanzien.
Maar de koek is binnenkort op, en wij zullen er geen traan om laten.
Natuurlijk staat het de orthodoxie vrij om hun bezwaren en argumenten tegen mijn betoog op het forum kenbaar te maken. Wij zijn daar heel openhartig en ruimdenkend over.
Het is de gloeiende knijp.

Wilhelm