Aids Herdenkingsdag 2006

Gert
februari 2006

In dit jaar, 2006, vindt de Aids herdenkingsdag (door sommigen aangeduid als Aids Memorial Day) plaats op zaterdag 20 mei. Gedurende de hele maand mei worden de miljoenen slachtoffers van Aids herdacht, zo lees ik op een bekend maar orthodox platform. Stijl in de leer, zullen we maar zeggen.
Aids-doden, worden ze genoemd. Daar zitten dus ook die verkeersslachtoffers bij uit diverse Amerikaanse staten waar – als je ooit HIV-positief bent getest – je doodsoorzaak in alle gevallen Aids gerelateerd is in de statistieken. Nee, dit is niet mijn morbide gevoel voor humor; dat gebeurt echt.

Het thema dit jaar is Tijd. Terug kijken in de tijd en tegelijkertijd levensmoed opdoen voor de toekomst, zo lees ik.
Wel, als ik terugkijk in de tijd en denk aan de prachtige mensen die we in de loop der jaren naar het schimmenrijk hebben zien verdwijnen wordt ik niet vrolijk. De laatste die we heen zagen gaan was Bertje. Hij had nog de tijd meegemaakt waarin je keihard aan de pure base werd gezet. Forse doses AZT en niet zeuren want anders ga je dood. En wij geloofden dat ook, ja.
Arme Bertje. Anderzijds moet ik zeggen dat Bertje in zijn leven daar wel alles uit heeft gehaald wat er in zat. Ik denk niet dat er ook maar iets is dat hij gemist heeft. Het duurde maar zo’n halve eeuw, maar er zat eigenlijk minstens een hele eeuw in. Vanuit die optiek kan ik dus best weer een beetje vrolijk worden als ik naar het verleden kijk. Gek, hè?
Dan die stelling ‘levensmoed opdoen voor onze eigen toekomst’. Hm, ja. Daar herken ik ook wel iets in. Mijn meisje is eind vorig jaar gestopt met het dagelijks verzwelgen van de haar toegewezen portie gif en voelt zich noch steeds beter worden. Ze ziet er ook gaandeweg beter uit. In elk geval ónze toekomst ziet er dus beslist hoopgevend uit.

Waarom wordt ik dan zo snel al weer bijna depressief?
Wel, het pamflet (zo noem ik dat gemakshalve maar even) rept ook van preventie en de beschikbaarheid van medicijnen; wereldwijd nog wel.
Goed, met dat begrip preventie kan ik nog wel leven. Voorkom gewoon dat je een HIV-test ondergaat en er zullen je vele plagen bespaard blijven. Dat is wat ik preventie noem.
Die wereldwijde beschikbaarheid van medicijnen baart me echter zorgen. Niet zozeer omdat de farmaboeren er nóg veel stinkend rijker door worden en dus hun lobby nóg beter kunnen laten voeren door goedbedoelende maar misleidde sukkels, maar vooral om het ontelbare aantal nieuwe Bertjes.
De enige echte Bertje missen we persoonlijk, maar die had een mooi leven gehad. Hard werken, maar da’s ook mooi. Nee, het gaat om al die andere Bertjes en Berta’s die helemaal niet zo’n heerlijk leven hebben gehad. Die zelfs niet eens de kans hebben gehad om hard te werken, gewoon omdat ze hun hele miserabele en korte leven doorlopend aan het creperen zijn geweest.
Die Bertjes gaan de pijp uit om een kleine elite nog meer rijkdom te verschaffen.
De laatste tijd zijn er zelfs campagnes onder het motto Stop Aids Now, waarbij niet alleen de barende moeder vol geblazen wordt met wat wordt aangeduid als HIV-remmers, maar ook sofort na de geboorte de baby zelf. Leve de dood, zullen we maar zeggen…
Ik weet niet meer waar ik het las, maar ergens schreef iemand ‘Stop Aid Now’. Verdomd als hij (of zij) geen gelijk had.

Nee, mijn hoop voor de toekomst is dat we hier een kleine bijdrage kunnen leveren aan de omverwerping van het regime. Oef. Dat klinkt nogal revolutionair.

Maarre, wat is daar eigenlijk mis mee?

Gert