HIV-wetenschap: Leen- en jatwerk
Over mutaties en drug-resistentie

Wilhelm Godschalk
oktober 2006

Volgens de geldende opvattingen in AIDS-land is HIV vooral zo gevaarlijk omdat het heel snel kan muteren naar varianten die resistent zijn tegen de gangbare HIV-remmers die de AIDS-patient de hoop moeten geven om zijn of haar ellendige leven nog met een paar jaar te verlengen.

Eh... Even bijkomen... Ja... (hahaha!) Ik denk dat het wel weer gaat...

Laten we het eerst maar eens over mutaties hebben. De mutatie-theorie werd zo rond 1900 ontwikkeld door onze landgenoot Hugo de Vries, een befaamde professor in de Biologie. Hij stelde vast dat er in de erfelijke eigenschappen van organismen soms sprongsgewijze veranderingen konden optreden die niet konden worden verklaard door de wetten van Mendel (waarvan hij een van de herontdekkers was) en de theorieen van Darwin. Hij was de eerste die het bestaan van het gen als drager van de erfelijke eigenschappen voorstelde. Van DNA wist toen nog niemand iets, maar de moleculaire basis van de genetica werd gelegd in de vijftiger jaren door James Watson en Francis Crick. In de jaren daarna was de gevestigde opinie dat de genetische informatie is opgesloten in het DNA. En die informatie wordt doorgegeven in de richting DNA > RNA > eiwitten.
Toen echter in 1964 Howard Temin, op grond van zijn experimenten met het Rous Sarcoma Virus, voorstelde dat dit retrovirus (dat RNA bevat) na infectie eerst een proviraal DNA aanmaakt, dat vervolgens geïntegreerd wordt in het genoom van de gastheercel, werd hij door de academische wereld eigenlijk zo'n beetje uitgelachen. Stel je voor! Van RNA naar DNA! Dat kon toch niet waar zijn? Maar in 1970 toonden zowel David Baltimore als Temin zelf aan dat het wél waar was, door de isolatie van het enzym Reverse Transcriptase. Temin en Baltimore, plus hun beider leermeester Renato Dulbecco, ontvingen in 1975 gezamenlijk de Nobelprijs Medicijnen.

Tegen deze historische achtergrond bekijken we nu de opvattingen en broodje-aap verhalen die nu de ronde doen.
Temin is inmiddels overleden (in 1994), maar hij was het werkelijke genie achter de ontdekking van het reverse transcriptase. Baltimore is min of meer uit hetzelfde hout gesneden als Robert Gallo. Een opportunist van het zuiverste water, en onvoorstelbaar ambitieus. (Geloof me; ik heb dit soort figuren zelf meegemaakt in de zestiger jaren).
Men probeert nu nog steeds het reverse transcriptase af te schilderen als een enzym dat specifiek is voor retrovirussen, in het belang van het HIV verhaal. Waarom? Nou, zoals de meesten nu wel weten, is het niet mogelijk gebleken om HIV te isoleren of zelfs direct aan te tonen. Dus wordt het enzym gebruikt als marker: Je vindt reverse transcriptase in een of ander celsapje, en je kraait: "Aha! HIV!!"
We weten inmiddels dat reverse transcriptase een alomtegenwoordig enzym is dat ook in onze lichaamscellen wordt aangetroffen. Het dient waarschijnlijk om gebroken DNA-draadjes te repareren.

Een handige verkoper die een ondeugdelijk produkt verkoopt weet dat je de grote leugen moet verpakken in een aantal waarheden die de mensen aanspreken. Dat doen de HIV-wetenschappers ook, door allerlei bekende feiten uit de genetica en de microbiologie te "lenen" (of jatten?) voor hun eigen doeleinden.
Zo weten we bijvoorbeeld dat mutaties optreden door fouten in de transcriptie van nucleinezuren. Van DNA naar DNA valt het wel mee (er is een correctie-mechanisme), maar als het genetisch materiaal RNA is, dan treden er nogal eens foutjes op. We noemen deze "point mutations". Het gevolg van zo'n point mutation is dat de foute codering in het RNA aanleiding geeft tot het inbouwen van een "verkeerd" aminozuur in een eiwit. En voor dat eiwit kan dat drastische gevolgen hebben, omdat de aminozuren de vouwing van de eiwitketen bepalen. Als het bewuste eiwit een enzym is, dan kan dat betekenen dat het enzym niet meer werkt, omdat het zijn substraat (= de stof waarop het enzym zijn chemische reactie uitoefent) niet meer herkent. En bij een virus-eiwit? Nou, als een "fout" aminozuur de vouwing van de eiwitketen verandert, dan is het oppervlak van het eiwit niet meer hetzelfde, en dat eiwit-oppervlak is specifiek voor de gastheercel! Drommels! Dat betekent dat een virusdeeltje met zo'n fout eiwit plotseling niet meer infectieus is! Het is duidelijk dat je van dergelijke nutteloze virus-mutanten nooit meer iets terug ziet, want het komt de cel eenvoudig niet in. Dus al dat gezeik over snelle mutaties is apenkool... En die druiloren laten het voorkomen alsof HIV zo "slim" is dat het vanzelf muteert zodra het onraad ruikt... Je moet maar durven!
"Ja maar...", zo zeggen de geleerde superneppers van het HIV genootschap, "Kijk toch eens naar het Influenza Virus! Dat muteert toch ook steeds, zodat we elk jaar weer een nieuw vacin moeten maken..."
Kijk, dat is nou zo'n geval van geleende kennis die met dit geval geen reet te maken heeft. Het griep virus heeft een veel ingewikkelder genoom. Het bevat 6 of 7 aparte draadjes RNA. En stukjes daarvan, of zelfs hele draadjes, kunnen uitgewisseld worden tussen verschillende virusdeeltjes. Deze mutaties worden respectievelijk recombinatie en reassortment genoemd. Vergeleken met virussen zoals Influenza, Herpes, Mazelen, of het verkoudheidsvirus, hebben de retrovirussen maar een armzalig genoom, dat maar net voldoende is voor hun eigen reproductie. Er is totaal geen mogelijkheid om allerlei stunts uit te halen. Dat laatste doen de HIV-profiteurs wel.

Het mutatie-verhaal is dus onzin. Elke keer als er door onbekwaam en kliederig laboratorium-werk weer eens een ander resultaat wordt gevonden dan de vorige keer, dan wordt er meteen geconcludeerd dat men weer een nieuwe mutant in handen heeft. Er worden in deze heksenbrouwsels (celcultures) natuurlijk nooit hele virusdeeltjes aangetroffen. En met RNA valt moeilijk te werken. Dus gebruiken ze dat om er m.b.v. reverse transcriptase DNA van te maken, want dat DNA kunnen ze "sequencen", d.w.z, de volgorde van de base-bouwstenen bepalen. En die volgorde wordt dan braaf toegevoegd aan de genen-bank op Internet. En als het eenmaal daar in staat, dan geldt het meteen als het evangelie. Arme wetenschappers van de toekomst! Die zullen niet om een grote schoonmak heen kunnen.

Maar het is belangrijk (voor de AID$ pushers) dat we geloven in die veelvuldige mutaties van HIV. Want zo kan men de "resistentie" verklaren tegen sommige antiretrovirale medicijnen, zodat men de patient weer kan volstoppen met andere drugs.
Wat betekent resistentie? Wel, dat wil zeggen dat de patient niet meer gunstig reageert op bepaalde medicijnen. Wat is "gunstig"? Dat de patient zich beter voelt of gezonder wordt? Eh... nee. Hoe de patient zich voelt maakt voor de Josef Mengele Maatschap voor Interne Geneeskunde geen moer uit. Alleen het aantal CD4 T-cellen (liefst zo hoog mogelijk) en de Viral Load (liefst zo laag mogelijk) doen er toe. Als deze metingen niet aan de verwachtingen voldoen, "dan is het virus door mutatie resistent geworden tegen de gebruikte medicijnen, en moeten er nieuwe uitgeprobeerd worden."
"Wat sta je daar nou stom te grinniken? Je weet toch dat micro-organismen resistent kunnen worden tegen medicijnen? Denk aan antibiotica..."
Ja, ja... Alweer een voorbeeld van bekende feiten jatten van andere gebieden die niets met virussen te maken hebben. Een virus is geen micro-organisme! De vergelijking met bacteriën en antibiotica gaat niet op! De gebruikelijke "antivirale" medicijnen zijn helemaal niet antiviraal. Er is totaal geen interactie tussen drug en virus. De nucleoside- en non-nucleoside reverse transcriptaseremmers remmen ook de reguliere transcriptases, en daarmee de hele DNA synthese. Er is helemaal niets specifieks aan. Ze doden de cel, en dat heeft niets met een virus te maken. En de proteaseremmers, die volgens het sprookje het op maat snijden van het viruseiwit moeten tegenhouden, verstoren alleen maar de vet-huishouding van het lichaam. Deze drugs veroorzaken dus uitsluitend interactie met het lichaam zelf. Er kan dus geen sprake zijn van "resistentie van het virus". Resistentie is een bacterieel verschijnsel. Een bacterie heeft een eigen metabolisme, en kan zich aanpassen aan ongunstige omstandigheden, zoals de aanwezigheid van antibiotica. Virussen, daarentegen, bestaan uit dode stof. Ze hebben geen eigen metabolisme. Drug-resistentie van virussen is daverende onzin!

Ik zou willen besluiten met en citaat van Nobelprijswinnaar Jim Watson:

A goodly number of scientists are narrow-minded, dull and stupid.