Schuilt HIV in je lymfeklieren?

Bryan J. Ellison
Rethinking AIDS april 1993

Vertaling: Birca

De uitgave van de London Times van 24 maart bevatte een commentaar van John Maddox, redacteur van Nature, die blijkbaar wat stoom af wilde blazen. Hij viel verbitterd Peter Duesberg aan op de “perverse maar verleidelijke theorie dat het HIV virus helemaal geen AIDS veroorzaakt... De waarheid is het omgekeerde. Het echte bedrog is de alternatieve theorie dat HIV niks te maken heeft met AIDS.” Volgens Maddox is Duesberg nu onomstotelijk weerlegd door de vondst van actieve HIV-replicatie in de lymfeklieren van geïnfecteerde patiënten, zelfs tijdens de 10 jaar en langer durende latente periode van AIDS. Op onheilspellende toon, onthulde Maddox zijn persoonlijke wens: om de wetenschap afstand te laten doen van het traditionele skeptische onderzoek: “afwijkende meningen zijn toelaatbaar in de wetenschap, soms zelfs productief. Maar het is de vraag of degene die ze gebruiken om valse hoop te geven aan degene met HIV-infectie, in het licht van al het bewijs, door kunnen gaan als ethisch handelend.”

Maddox refereerde voornamelijk naar een aantal artikelen die in de voorafgaande week waren gepubliceerd. De meest aangehaalde van deze, geschreven door AIDS-mogul Anthony Faucci van de National Institutes of Health, verscheen in de Nature van 25 maart. Faucci rapporteert de polymerase Chain Reaction (PCR) te hebben gebruikt om het aantal HIV-geïnfecteerde T-cellen te tellen, alsmede het direct controleren op celloze virusdeeltjes. Hij vergeleek de resulaten van circulerend bloed met die van lymfeklierweefsel.
Wat ontdekte hij?

In de beschrijving van de wonderbaarlijke eigenschapen van HIV, sloeg Faucci spijkers met koppen: ”...een uitbarsting van virusdeeltjes... een verlengde periode... weinig, zo niet geen... erg laag... bijzonder moeilijk... actief... geassocieerd... kan gerelateerd zijn aan... opvallende verschillen... constant geobserveerd... hoge waarden... toegenomen... duidelijk lager... opvallende dichotomie... hoge waarden... reproduceert actief... actief en progressief...” Maar vrijwel geen cijfers! Alhoewel hij probeert te suggereren dat hij grote hoeveelheden van het virus gevonden geeft, demonstreert Faucci door zijn kleurrijk taalgebruik onbewust zijn tegenvallende resultaten. Jazeker, hij verstopte zijn enige relevante statistieken in het onderschrift van figuur 1, wat laat zien dat HIV slechts 1/100 tot 1/10.000 CD4+T-cellen infecteerde, zelfs in de lymfeklieren. En dit essay maakte geen verschil tussen de cellen die slapend of actief HIV bevatten.

Faucci’s enige andere bijdrage in dit artikel was de bevestiging van bestaande tekstboek-kennis over de werking van het immuunsysteem. Hij herinnerde zich correct dat: “een in eerste instantie goed werkende immuunreactie zelf ook substantieel bijdraagt aan het verwijderen van virus uit de circulatie. In de late stadia van de ziekte (AIDS) zijn deze mechanische systemen veranderd en een effectieve immuunreactie tegen HIV is verloren gegaan, wat leidt tot toename van de virale last in (bloedcellen).”Met andere woorden, HIV is eigenlijk slechts een opportunistische infectie die soms de kop op steekt nadat het immuunsysteem is onderdrukt.
Om elk binnenvallend virus te kunnen uitschakelen, omhult het immuunsysteen het met antilichamen,daarmee de aanvallende kiemen immobiel makend; de geneutraliseerde deeltjes worden er daarna uitgefilterd in – je raad het al – de lymfeklieren, waar ze vernietigd worden. Faucci erkent ook deze “virusstrikkende eigenschap van de klier”, en zijn artikel rapporteerde dat de enige virusdeeltjes die hij vond in lymfeweefsel ”waren bedekt met eiwitten”, oftewel antilichamen. Dit waren virussen gepakt in het proces van vertering. Daarnaast rapporteert hij geen feitelijke cijfers van deze geneutraliseerde virusdeeltjes, wat waarschijnlijk betekent dat hij erg weinig gevonden heeft.

Opnieuw wordt Duesberg bevestigd, alhoewel Faucci in zijn eigen logica verstrikt raakt. Faucci interpreteerde zijn gegevens ondersteboven, concluderend dat HIV wordt geproduceerd in de lymfeklieren en vrijkomt in het bloed.

Een veel meer bekwaam ogend rapport verscheen in Science op 19 maart. Dit samenwerkingsproject tussen Genelabs Technologies of California en de University of Alabama voorzag met deze studie in harde cijfers in een volgende poging Duesberg te weerleggen.Maar al dat harde werk bewees slechts zijn standpunt.

Deze studie gebruikte kwantitatieve PCR om waarden van daadwerkelijke HIV-expressie in het bloed te meten, waarin ze ook de hoeveelheid p24 antigen (een eiwit dat zich bevindt in HIV-deeltjes) beoordeelden en zelfs het infectueuze virus zelf onderzochten. De studie beweerde hoge waarden van HIV te laten zien kort na infectie, gevolgd door de onderdrukking tijdens de latente periode en de daaropvolgende reactivering van het virus wanneer de patiënt terminale AIDS nadert. Was HIV de plunderende crimineel of een ongevaarlijke opportunist?
Ten eerste laten de PCR en p24 data hoog uit zien, dat er een klein verband is met het daadwerkelijke aantal virusdeeltjes. Patiënten die hoge waarden registreren bij deze moleculaire toetsen,hadden vaak erg weinig HIV en omgekeerd. Dus alleen directe metingen van het virus zijn bruikbaar, een punt dat het onthouden waard is voor andere rapporten die zulke kunstgrepen gebruiken om hoge waarden HIV in het lichaam te claimen.

Ten tweede onthulde deze nieuwe studie een complete afwezigheid van HIV, terwijl de T-cel telling van de patiënt daalde. Van de 32 HIV-geïnfecteerde proefpersonen zonder symptomen of in vroege stadia van AIDS met CD4+T-cel tellingen variërend van 231 tot 280, hadden er 28 geen enkel virus, terwijl het bij de overige 4 nauwelijks detecteerbaar was. Het virus is simpelweg niet aanwezig terwijl het immuunsysteem zijn grootste vernietiging ondergaat.

Ten derde, was het virus niet consequent gereactiveerd in patiënten met volledige klinische AIDS of T-cel tellingen onder 200. Van deze 28 gevallen hadden er 6 helemaal geen virus. Slechts 6 anderen hadden meer dan 1000 virusdeeltjes per mililiter bloed, en slechts 2 van hen bereikten een hoogte van 100.000 deeltjes per mililiter. Dit was een ongelooflijke spreiding van waarden, wat betekent dat het virus slechts in een klein percentage patiënten, bij wie het immuunsysteem al vernietigd was, terugkomt uit de latente periode. Had HIV de schade toegebracht, dan was het altijd gevonden, in alle individuen, in extreem grote hoeveelheden. Slechts 2 patiënten met de hoogste waarden van het virus voldoen er misschien aan; de andere 26 niet. Het oordeel: HIV is voornamelijk een sporadische opportunistische infectie.

Het feit dat deze schrijvers in staat waren verschillende patiënten te vinden met detecteerbaar HIV, wat wordt tegengesproken door veel andere studies, die laten zien dat er slechts een kleine fractie geïnfecteerde mensen is met infectueuze deeltjes, suggereerde sterk dat deze groep patiënten zorgvuldig geselecteerd is bij aanvang. Het rapport vergeet te beschrijven in welke risiscogroepen ze vielen, noch hoe ze gekozen zijn. In elk geval, de gevestigde wetenschappelijke literatuur laat zien dat de grote meerderheid van AIDS-patiënten helemaal geen virus heeft.

Dit Science-rapport weigert niet alleen logische conclusies te trekken uit zijn eigen gegevens, maar tragisch genoeg probeerde het ook de geloofwaardigheid van AZT-therapie terug te winnen.
Verschillende patiënten zijn gestart met deze giftige chemo-therapie en zijn opnieuw getest voor HIV; viruswaarden namen sterk af in elke persoon. De schrijvers negeerden de mogelijkheid dat het virus simpelweg afnam omdat de cellen die het infecteert, vernietigd worden door de AZT. Hun rapport voorziet niet in T-cel tellingen bij een patiënt, op één na, welke “een daaropvolgende doorgaande afname tot 128 ( CD4+T-cellen) per vierkante mililiter en een klinische progressie tot CDC-stadium IVC2 (volledig ontwikkelde AIDS)” ervoer.
Ironisch genoeg melden de schrijvers dat dit gebeurde “ondanks de anti-virale therapie”.

Als Maddox een eerlijke wetenschapper is, herleest hij deze studies zorgvuldig, en schrijft hij zich in bij de Group for Scientific Reappraisal of the HIV/AIDS Hypothesis. We wachten af.

Originele engelstalige artikel is te vinden op: Virusmyth.net