Nina Hagen in gesprek met Dr. Peter Duesberg

Nina Hagen
1993

Vertaling: Gert

Beste vrienden van de wetenschap,

Ik ben de Duitse zangeres Nina Hagen en het zou me een enorm plezier doen als u tijd zou willen vrijmaken om mijn artikel – het vraaggesprek – te lezen dat ik al in 1993 wilde publiceren. Tot nu toe is dat niet gebeurd. Een verslaggever die bij STERN werkt vertelde me dat de bazen-etage een oekaze had doen uitgaan dat er niet met AIDS-dissidenten mag worden samengewerkt. Het riep herinneringen op aan de perscensuur in de vroegere DDR.

We leven echter in een democratie en ik zie niet in waarom wetenschappers van internationaal hoog kaliber het woord zou moeten worden ontnomen!
Ik sprak met professor Dr. Peter Duesberg van de universiteit Berkeley (San Francisco, USA) en die van Kassel (Duitsland) en Bob Owen, auteur en wetenschapper op het gebied van voeding.
Peter Duesberg is professor in de moleculaire- en celbiologie. Hij is viroloog en doctor in de chemie. Duesberg promoveerde 35 jaar geleden in Frankfurt am Main. Zijn vader was hoofd van het academisch ziekenhuis in Mainz. Peter Duesberg is sedert 25 jaar onderzoeker en doceert aan de universiteit van Californië in Berkeley.
Als meervoudig onderscheiden viroloog werd hij geschrapt van de kandidatenlijst voor de Nobelprijs omdat hem kwalijk werd genomen dat hij de waarheid omtrent de AIDS-leugen aan het licht had gebracht.
Bob Owen, auteur en voedingsdeskundige schreef ondermeer de volgende boeken: “Rogers Heilung von AIDS”, een waar gebeurd verhaal, en “Dr. Annes Krebs Tagebuch”. Beide boeken zijn in zes talen vertaald en ondermeer beschikbaar via Waldthausen Verlag in Rittershude, Duitsland.

Ik waardeer uw belangstellling en stel uw ‘feedback’ zeer op prijs.

Op basis van liefde, waarheid en ongecompliceerdheid,
Nina Hagen

Professor Doctor Peter Duesberg
Door Nina Hagen

Toen onze jonge vriend Andi in januari 1992 aan AIDS overleed, wist ik over deze aandoening wat ook anderen weten: als iemand AIDS heeft, of zelfs ‘maar’ HIV seropositief is, is dat een doodvonnis!
Inmiddels weet ik dat dit niet klopt! Ik heb mensen ontmoet die al meer dan twintig jaar HIV-positief zijn, maar zonder beperkingen gezond en zonder medicatie leven. Zij wijzen medicijnen, zoals door orthodoxe wetenschappers en artsen voorgeschreven, zoals AZT en andere combinatietherapieën, van de hand omdat de bijverschijnselen daarvan in hoge mate overeenkomen met die van AIDS: braken, diarree, bloedarmoede, en afname van het aantal T-cellen (ook: CD4-cellen), afname van de spierkracht, afbraak van lichamelijke functies en de uiteindelijke vernietiging van het spijsverteringsysteem en zenuwstelsel!
Ik ontmoette ook Christine Maggiore, ondermeer grondlegger en hoofd van de in de VS gevestigde organisatie HEAL.
Samen met andere deelnemers leerde ik veel over zaken zoals de media die (tot op vandaag) wereldwijd zwijgen. AZT wordt inmiddels zelfs aan zwangere vrouwen voorgeschreven wanneer zij HIV-posief getest zijn. Christine Maggiore heeft zelf een twee jaar oud kind en, hoewel ze in 1990 seroposief bevonden is, zijn moeder en kind gezond en wel.
Christne Maggiore wijst medicatie als AZT af en kent veel seropositieve moeders die spoedig na het starten met deze ‘cocktails’ aan AIDS-gerelateerde ziektes gingen leiden en daar jammerlijk aan ten gronde gingen.

(Christine Maggiore verloor haar dochter begin 2005. De media, met name de LA Times, weten dit al snel aan de beslissing van de moeder, daarbij gesteund door een patholoog anatoom, die in november van dat jaar nadrukkelijk werd gecorrigeerd. Eliza Jane stierf aan een allergische reactie op toegediende medicatie. Niet aan AIDS., zie elders op dit forum en de website(red.)).

Al in 1992, na Andi’s dood kreeg ik van Rosie, zijn moeder, het boek van Bob Owen: ‘Rogers Heilung von AIDS’, met daarin de tekst “Lees dit boek alsjeblieft. Voor Andi kwam het helaas te laat. Voor mij en veel anderen die het boek kennen is het een geschenk uit de hemel!”
Een jaar later ontmoette ik Bob Owen met zijn vriend en collega Professor Dr. Peter Duesberg op een internationaal AIDS-symposium in Amsterdam. Hieronder een weergave van het gesprek dat daarop volgde.

Hagen:
Professor Dr. Duesberg en Dr. Bob Owen, wilt u zichzelf introduceren, alstublieft?

Duesberg:
In ben professor in de moleculaire- en celbiologie in Berkely en Kassel en bestudeer retrovirussen en kanker.

Owen:
Ik ben een niet-gebonden auteur en heb een graad in voedingswetenschappen. In de afgelopen jaren heb ik wetenschappelijk gebaseerde werken gepubliceerd, in het bijzonder met betrekking tot AIDS en kanker. Ik heb me verdiept in de publicaties van Prof. Dr. Duesberg en heb ook veel gelezen over wat anderen over hem hebben geschreven.
Al een aantal jaren geleden begon ik me te realiseren dat het werk van Dr. Duesberg het meest accuraat is met betrekking tot wat men pleegt aan te duiden als AIDS.
Vrijwel alles wat er over AIDS is gepubliceerd heb ik gelezen en onderzocht. Toen ik Peter Duesberg’s werk had ontdekt werd mij een aantal zaken helder aangetoond. Om te beginnen, dat het AIDS-probleem buitengewoon breed verspreid is en naar alle waarschijnlijkheid niets van doen heeft met een HIV-seropositieve status.
Voorts meen ik dat, wanneer wij werkelijk iets willen ondernemen om deze ziekte uit te roeien, we moeten beginnen, de echt mogelijke en hoogstwaarschijnlijke oorzaken te doorgronden. Ik meen ook beslist dat Dr. Duesberg die heeft gevonden en dat hij in de juiste richting werkt. Ik feliciteer je daarmee, Peter, en sta volledig aan je zijde!

Hagen:
Professor Duesberg, kunt u wat meer over uw werk vertellen?

Duesberg:
Bij mijn bestudering van retrovirussen ben ik ervan overtuigd geraakt dat een retrovirus de minst in aanmerking komende kandidaat is voor de oorzaak van AIDS. Retrovirussen doden normaal gesproken geen cellen; ze kunnen dat feitelijk niet eens! Het doel van hun leven bestaat er uit dat ze deel worden van een cel, als parasiet daarvan. Ze willen zich daar huisvesten en op die manier in leven blijven. Cellen doden is dus allerminst hun doel!
Wij proberen echter de teruggang van T-cellen, waardoor een immuniteitsprobleem ontstaat dat gewoonlijk als AIDS wordt aangeduid, te verklaren. Om te beginnen doodt het (HIV)-retrovirus geen cellen en is hoogst zelden te vinden in die cellen! Wanneer we de witte bloedcellen (het feitelijke immuniteitssysteem) van een AIDS-patient onderzoeken vinden we het op z’n hoogst in 1 op 8000 cellen. Wanneer we dat vergelijken met het verlies aan bloed dan komt dat overeen met een druppel bloed per dag.
Je kunt dat doortrekken naar 100 jaar en je leeft dan nog steeds zo goed als vandaag, zolang je gezond blijft. Zelfs wanneer je niet gezond bent is het verlies van een druppel bloed allerminst fataal.
Maar op dit punt wordt gesteld: dit virus doodt vrijwel uitsluitend 20 tot 45 jaar oude mannen in de westelijke wereld (en een paar vrouwen). Dat is totaal onlogisch – het is geen virus.
Er is geen virus, in planten, dieren of mensen, dat onder deze of andere ons bekende condities ziekte kan veroorzaken, laat staan de dood! Wanneer virussen ziekte veroorzaken betekent dat voor hen hard werken. Ze moeten veel, heel veel cellen infecteren en een mens krijgt dan koorts. Ze vechten zich suf tegen ons en wij verzetten ons uit alle macht. Er is maar één winnaar: gewoonlijk de mens, maar vaak ook het virus en dan is het einde verhaal.
Maar het virus waarover we het nu hebben slaapt in één van 8000 cellen. Het slaapt. Heel diep. Het blijft latent, zoals men dat gewoonlijk noemt. Het doet helemaal niks! Hm, en daar zou je dan aan doodgaan?
Es bestaat geen bewijs voor zo’n ziekte of conditie. Absoluut nergens. Niet in de microbiologie, niet in de pathologische biologie noch elders in de medische wetenschap. Het is absurd!

Hagen:
Hoe reageert de traditionele geneeskunde op uw theorie?

Duesberg:
Montagnier (de Franse ontdekker van het HI-Virus) was hier gisteren nog. Zij brengen de ene vervangende hypothese na de andere uit (ze weten feitelijk niet hoe te reageren). Zij zouden het natuurlijk niet zo simpel uitdrukken, vermoed ik. Ze stellen een hypothese over een hypothese te hebben en dan weer een andere hypothese met betrekking tot een bepaalde hypothese. Ze praten allemaal over immuniteitsziekten, over bijkomende factoren, ze zoeken naar uitzonderingen, ze zoeken naar hulpvirussen, ze zoeken naar hulpmicroplasmabacteriën. Alleen al Montagnier heeft al acht tot tien hypothesen. Op een zeker moment ben ik gestopt met tellen.

Hagen:
Zijn dat de mensen die het geld ontvangen? Al dat geld voor AIDS-onderzoek?

Duesberg:
Veel daarvan. Er gaan miljarden dollars in om en hoe meer geld je er in pompt, hoe meer mysteries er worden gecreëerd.

Hagen:
Maar hoe reageert u daarop? En andere hoogleraren en wetenschappers?

Duesberg:
De belangrijkste reacties op mijn toespraak voor het congres gisteren – als we dat even als maatstaf nemen – waren uitgesproken gunstig. Er was zelfs een staande ovatie, ik kon het nauwelijks geloven! Ze bleven maar applaudisseren en stonden op van hun stoelen. Anderzijds zijn er uiteraard orthodoxen die tegengesteld reageren.
Ik heb het niet alleen zelf beleefd, maar hoorde het ook van anderen. Ze maken zich boos dat wij op deze bijeenkomst zoveel bereikt hebben met betrekking tot hun zwakheden, hun gebrek aan resultaat, het bankroet van hun hypothese. De hypothese die ons zoveel geld gekost heeft, heeft niet één leven gered. In feite heeft het voor veel mensen de dood betekend door het voorschrijven van AZT, het meest giftige medicijn dat ooit voor langdurige toepassing in de westerse wereld toegelaten is. Ik heb duidelijk gemaakt dat de oorzaak van AIDS het gebruik van recreatieve drugs is. Drugs die ook in de rock-scene worden gebruikt... (hij kijkt me nu diep in mijn ogen), sex, drugs en rock-n-roll; de befaamde drie-eenheid. Wat je er ook van denkt.
Recreatief gebruik van drugs, dat is AIDS in de westelijke wereld, en AZT!
Deze twee drugs. Daarom blijft AIDS bij heteroseksuelen goeddeels beperkt tot intraveneuze drugsgebruikers en bij homoseksuelen die afrodisiaca gebruiken zoals poppers, amylnitraat, amfetamine en dergelijke. Dat is AIDS.
Het is het enige nieuwe gezondheidsprobleem dat we in de westelijke wereld kennen sedert 30, 40, zeg 50 jaar. Voor de rest is alles verder ontwikkeld. We leven langer, we groeien groter, ons IQ neemt toe. De enigen die door deze ziekte worden getroffen zijn 20-45 jaar oud en kunnen het zich veroorloven recreatieve drugs te gebruiken, waaronder psychoactieve en seksuele stimulatoren. Dit zijn de mensen die AIDS krijgen. AIDS komt niet voor onder de doorsnee burger. Het komt voor 90 procent voor onder 20 tot 45 jaar oude mannen en 10 procent vrouwen. Allemaal zijn ze junkies. Dit is nooit duidelijk gemaakt, al die junkies met injectienaalden, maar het is wel het belangrijkste probleem. Een feit is, dat de farma-industrie deze lieden feitelijk nog heeft aangemoedigd door te stellen: “gebruik schone naalden!”
En wat doe je daar vervolgens mee? Illegale drugs inspuiten!
Natuurlijk voegen zij daaraan toe dat zij geen politie zijn en geen oordeel willen vellen over een bepaalde levensstijl en/of de legaliteit daarvan. Ze vallen zo’n levensstijl niet aan en stellen zich zelfs liberaal op, maar voegen er aan toe dat je je niet door dat enge virus moet laten pakken.
Een krankzinnig signaal, want het bevat de boodschap dat het veilig is om drugs te gebruiken. De gebruikers worden echter AIDS-lijders door die drugs! En dan gaan ze AZT verstrekken, wat gevaarlijker is dan cocaïne en poppers bij elkaar! Met een jaar of zo ga je de pijp uit, terwijl je met gewoon cocaïne best een jaar of tien kunt overleven.
Men spreekt dan van “de latente periode van het virus”.

(Het artikel kwam tot stand toen AZT (Zidovudine) nog als monotherapie werd toegepast (red))

Owen:
Het antwoord luidt dus: is het onvermijdelijk?

Duesberg:
Het is niet onvermijdelijk. Het kan uitstekend worden vermeden! Het is een absoluut vermijdbare ziekte. Het is een ziekte die gebaseerd is op drugsgebruik. Het enige wat we moeten doen is AZT verbieden en voorlichting over het gebruik van recreatieve drugs te geven. Niets voor of tegen seks dus.

Hagen:
Ik vind “safer sex” erg belangrijk, in het bijzonder voor mensen die regelmatig wisselen van partner. Syfilis, herpes en gonorroe bijvoorbeeld worden telkens weer met zware antibiotica bestreden. Daarbij denk ik aan de totale toediening daarvan gedurende een mensenleven die het immuunsysteem ten val brengt!

Owen:
Je kunt het voorkomen door een verandering in je manier van leven. Een leven waarin recreatieve drugs een belangrijke rol spelen. Het is toch volkomen duidelijk dat slechts een bepaald deel van de bevolking AIDS krijgt.

Duesberg:
Dat zijn dus de mensen die drugs gebruiken (en dat is precies wat AIDS is). Alle heteroseksuelen in de VS en Europa die AIDS krijgen zijn intraveneuze drugsgebruikers en de homoseksuelen gebruiken bovendien drugs om hun anale geslachtsverkeer te verbeteren, in combinatie met psychoactieve middelen.

Hagen:
Wat vindt u van softdrugs, zoals hasjiesj en marihuana?

Duesberg:
Dat zijn de oorzaken niet. Dan zou iedere student op Berkeley AIDS hebben, zonder uitzondering.

Hagen:
Gaat het dan uitsluitend om mensen die intraveneus drugs gebruiken?

Duesberg:
Homoseksuelen die AIDS hebben gebruiken een combinatie van drugs, vooral poppers; amylnitraten. Niet allemaal, maar vooral zij die veel wisselende contacten hebben, zoals Michael Callen. Je hebt hem gesproken.

Hagen:
Ja.

Duesberg:
In zijn boeken schrijft hij dat hij 3000 verschillende seksuele contacten gehad heeft. Dat is heel veel!. Dat haal je niet met testosteron. Met testosteron – een van de oudste sex-drugs – slaap je na enige tijd in, maar niet als je high bent van cocaïne en poppers! Dan vlieg je een dag of drie, vier en brand je na enige tijd uit. Dan krijg je wat hij heeft, je krijgt AIDS.

Hagen:
Hoe zit het met AIDS-baby’s?

Duesberg:
Zeventig procent van alls AIDS-baby’s in de Verenigde Staten zijn crack-baby’s. Moeders die gedurende lange tijd recreatieve drugs gebruiken dragen dat op hun baby over. Dat is buitengewoon ernstig, want iedere minuut telt bij de groei. Cocaïne-baby’s, heroïne-baby’s; veel van deze kinderen komen met afschuwelijke afwijkingen ter wereld. Ze lijden aan meerdere aandoeningen, hebben een laag geboortegewicht en zijn vaak zwakzinnig. Tien procent daarvan betreft congenitale afwijkingen en hemofilie en twintig procent zijn ‘gettokinderen’ die door hun ouders worden verwaarloosd, die onvoldoende worden gevoed en vaak al erg vroeg met drugs in aanraking komen.
Er zijn geen AIDSkinderen in Beverley Hills.

Hagen:
Vallen volgens u ook designer-drugs zoals LSD, MDA of ecstasy daaronder?

Duesberg:
Die vallen daar ook onder, ja. Het hangt echter af van de dosering. De dosering over een mensenleven. Als je op een feestje een keer cocaïne gebruikt krijg je daarvan geen AIDS. Het is net als met het roken van een sigaret, of een fles sterke drank. Wat ik bedoel is, dat als je dat tien jaar lang elke dag doet, je risico loopt. Dat is wat AIDS inhoudt.

Hagen:
En wat kun je als mens doen wanneer je AIDS hebt?
(Bob Owen’s boek ´Roger´s recovery from AIDS´ lezen!’)

Hagen:
Het spreekt toch ook tegen de zogenoemde besmettelijkheid van het virus dat van twee partners de ene aan AIDS sterft en de andere kerngezond blijft en nog lang leeft!?

Duesberg:
Inderdaad. Rock Hudsons minnaar leeft nog steeds in uitstekende gezondheid in Rock’s grote huis in Beverley Hills. De man is kerngezond, terwijl Rock Hudson aan AIDS stierf doordat hij drugs gebruikte!

Hagen:
Als topwetenschapper hebt u iets ontdekt! Daarop zou de wereld moeten reageren. Wat denkt u dat er gaat gebeuren?

Duesberg:
Uiteraard hoop ik dat het geaccepteerd wordt.

Hagen:
Je zult toch moeten accepteren dat het met feiten is aangetoond: geen enkel HIV-positief mens die geen drugs gebruikt (ook geen farmaceutische) ooit AIDS heeft gekregen, bijvoorbeeld Magic Johnson, Christine Maggiore, en zo voort.

Duesberg:
Het is acceptabel, maar dat betekent nog niet dat het ook geaccepteerd wordt. De wereld is eigenwijs en wordt door geldstromen beheerst. Er zijn enorme commerciële belangen en carrières met de virushypothese gemoeid. Inmiddels zijn er vele miljarden dollars in die theorie geïnvesteerd en dat vertegenwoordigt een belangrijk deel van de gevestigde orde in de gezondheidszorg. Zij hebben de virustheorie aanvaard en hun patiënten gedurende vele jaren AZT voorgeschreven!

Hagen:
Ik herinner me een jonge vrouw in de AIDS-kliniek, kamer 68, waar Andi aan AIDS stierf na lang en onbeschrijflijk lijden.
Ze was een ex-drugsgebruiker (Andi had getippeld en hij was aan de drugs geweest), maar bij haar waren de T-cellen nog intact. Desondanks kreeg ze methadon toegediend. Ze had toch in de eerste plaats een ontwenningskuur moeten ondergaan?

Duesberg:
Anderen krijgen AZT en combitherapie en worden op die manier in directe zin door hun arts vergiftigd tot de dood er op volgt!

Hagen:
Wat is de oorzaak van AIDS in Afrika? Gebruikt men daar ook drugs?

Duesberg:
In de grote steden van niet-islamitische Afrikaanse landen worden er wel degelijk drugs gebruikt op een schaal die vergelijkbaar is met die in het westen. In islamitische landen, waar recreatieve drugs verboden zijn, is AIDS onbekend. In niet-islamitische steden is het modieuze gebruik van drugs met name aanwezig onder prostituees.
Afrika heeft een bijzondere AIDS-epidemie: malaria, hiv-wastingsyndroom, diarree, rivierblindheid, builenpest. In veel Afrikaanse landen mag AIDS gediagnosticeerd worden op visuele constatering en zonder test. Het is zeer waarschijnlijk dat, wanneer die gevallen van AIDS werkelijk onderzocht zouden worden, er malaria, cholera of syfilis zou worden geconstateerd.

Duesberg:
Wat daar wordt aangeduid als het aids-wastingsyndroom, ontstaat ook door daar bekende voedingstekorten en parasitaire infecties door wormen, amoeben, ... door vervuild drinkwater. Veel van wat bij ons al lang niet meer is toegestaan, zoals bepaalde antibiotica, zijn daar in iedere gewenste hoeveelheid op de dorpsmarkt te koop en het is in Afrika gebruikelijk daarvan enorme hoeveelheden te slikken. Zonder nadenken worden deze antibiotica ingenomen tegen elke denkbare aandoening. In de hele derde wereld worden overigens velden voor de teelt van cocaïne en morfine met pesticiden besproeid, deels door overheidsfunctionarissen, zodat de drugs nog extra zijn gecontamineerd.
Er zijn bijvoorbeeld gebieden in Afrika waar keer op keer inentingsprogramma´s uitgevoerd zijn en kennelijk zijn er dorpen waar mensen tientallen verschillende inentingen krijgen. Wie er ook maar een klein beetje verstand van heeft begrijpt dat geen enkel immuniteitssysteem dit overleeft. Dat zijn de dorpen waarvan gezegd wordt dat er hele landstreken uitsterven. En dan wijt je dat gewoon aan het AIDS-virus, zodat anderen er niet achter komen wat er werkelijk is gebeurd. Niet alleen voor wat betreft inentingen, maar ook voedseltekorten, gecontamineerd voedsel en overspoeling door antibiotica.
Daar komt nog het probleem bij van woudontginning. Als gevolg daarvan oriënteren bijvoorbeeld malariavliegen zich noodzakelijkerwijze meer naar beneden. Door boomstammen in de regenwouden ontstaan er grote aantallen waterbekkens en door de zware voertuigen overal plassen en poelen. Deze nieuwe biologische omgeving – met name de broedfaciliteit – veroorzaakt explosies van ondermeer malariamuggen, rivierblindheid en builenpest. Daarbij komen dan nog TBC, kinderverlamming, lepra en geslachtsziekten. Voor een deel geldt dit ook voor andere delen van de derde wereld. Al deze echte catastrofen ontstaan door onze schuld, namelijk door de uitbuiting die cynisch genoeg wordt omschreven als ontwikkelingshulp.
Sedert kort wordt door onze eigen deskundigen officieel erkend dat door derdewereldlanden driemaal meer aan ons moet worden terugbetaald in de vorm van rente dan ze als hulp ontvangen.
Al die ecologische en economische catastrofes worden in toenemende mate aan het oog onttrokken doordat aantallen met betrekking tot de AIDS-mythe langzaam maar doorlopend worden opgehoogd. Het cynisme dat daarachter schuil gaat is het grootste politieke schandaal sedert de tweede wereldoorlog!
Alle problemen worden in de schoenen van een virus geschoven dat geheel onschuldig is!

Hagen:
Ik hoop dat zowel democratie als wetenschap en met name ook de media ermee zullen stoppen zich te gedragen als de beroemde drie aapjes; de eerste houdt de ogen toe, de tweede de mond en de derde de oren!

Owen:
Dr. Duesberg heeft het totale AIDS-onderzoek wetenschappelijk geëvalueerd en al tien jaar aangetoond dat, op grond van publicaties door AIDS-onderzoekers zelf, er geen indicatie tegen, maar er juist aanwijzingen zijn vóór, dat HIV…

Duesberg:
…een onschuldig retrovirus is!

De oorspronkelijke tekst stond (!) op: http://peaceproject.de/modules.php?name=News&file=article&sid=77 maar is ook elders nog te vinden.